Μένει τούτο το παιδί να μιλήσει για τις φωτίες

—-    Μένει τούτο το παιδί να μιλήσει
να πει κάτι
για τις φωτιές
για τον καπνό που βλέπει
για τον ήλιο που μαύρισε
για τη μαμά που δε γελά
για το φόβο
για το κλάμα —–
τούτο το παιδί
βάζει την καρέκλα στο παράθυρο
βλέπει μέσα από το τζάμι
τα μάτια του πελώρια κοιτούν
κοιτούν παντού
θέλει να καταλάβει
είναι μικρό
κοιτάζει επίμονα μέσα από το τζάμι
καπνός παντού, ζεσταίνεται
το αρπάζει η μαμά το παίρνει αγκαλιά
κατεβαίνει γρήγορα τις σκάλες
γιατί τρέχει τόσο γρήγορα δεν έχει φως
θέλει να καθίσει κι’ άλλο στο παράθυρο
δεν είδε καλά
το παιδί δε μίλησε ποτέ
για κείνα που’ χε δει
από κείνο το τζάμι
η μαμά του, του είχε πει να τα ξεχάσει
να μη θυμάται τίποτα απ’ όσα γίνανε
ο μικρός όμως έδωσε στον εαυτό του μια υπόσχεση
να τα θυμάται όλα κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί
κάθε βράδυ, να μην τα ξεχάσει
 
δώσαμε μια υπόσχεση στον εαυτό μας
 να μην ξεχνάμε
τούτα τα παιδιά
που κοιτούν έξω από τα παράθυρά τους
μ’ αυτά τα μάτια
που δε μιλούν και σιωπούν
όταν ο ήλιος τους μαυρίζει
που κάθε βράδυ θυμούνται
που θέλουν να δουν
αλλά δε φτάνουν
και παίρνουν την καρέκλα
και βλέπουν
και βλέπουν
 
και θα θυμούνται κάθε βράδυ
πριν κοιμηθούν
το μαυρισμένο ήλιο
τον καπνό,
τη μαμά να τρέχει
το κλάμα, το τζάμι που σπάει
τη σφιχτή αγκαλιά της μαμάς
που σε σφίγγει τόσο πολύ
που σε πονάει
σε πονάει
σε πονάει
αλλά δε μιλάς